Vanaf januari tot 8 maart zet WomanLink elke week een ‘gewoon bijzondere’ (jonge)dame in de spotlight, die met ons deelt wat vrijheid voor haar betekent.

Suzanne Beers (32) is geboren en getogen Heerhugowaarder. Ze is geboren met genetische epilepsie en kreeg aanvallen vanaf haar 12e. Ik ontmoet haar in Alkmaar en we praten onder het genot van een bak koffie over hoe dit voor haar was en is, over mindset, meningen van anderen en over vrijheid. 

“Ik ben me minder aan gaan trekken van de mening van anderen, dit beperkt je in je vrijheid vind ik”, steekt ze van wal. Ik vraag haar hoe ze dit voor elkaar heeft gekregen. “Door er met m’n partner over te praten, dat heeft me veel geholpen. Even kunnen sparren met iemand, zijn visie horen. Of ik luister een podcast over mindset, dat vind ik ook inspirerend. Vroeger vond ik de mening van anderen belangrijk, dat was dan dé waarheid. Nu weet ik dat dat helemaal niet zo hoeft te zijn. Gedachten zijn maar gedachten, die hoeven ook niet de waarheid te zijn. Gedachten maken niet wie je bent“. Ik vraag haar hoe ze er achter komt of iets wel of niet de waarheid of realiteit is. “Door te sparren met anderen en door over bepaalde onderwerpen te lezen. Maar ook de realisatie: ik denk er zo over en dat mag. Net als dat een ander er ook op zijn of haar manier tegen aan mag kijken”.

Zelfstandigheid

Ik vraag haar wat vrijheid voor haar is. “Doen en laten wat je wilt, maar dus ook het loslaten van meningen van anderen. Vrijheid zit in veel dingen. Vroeger ging ik altijd naar de camping in Nederland met m’n ouders, dat vond (en vind) ik fantastisch. Naarmate ik ouder werd, kreeg ik ook de behoefte meer van de wereld te zien.
Het jaar dat mijn ouders 35 jaar getrouwd zouden zijn, overleed mijn vader. Om hun jubileum te vieren zouden we met z’n allen naar de camping gaan, dat hebben we alsnog gedaan. Vlak er na ging ik met mijn man naar Corfu, daar zijn mijn ouders op huwelijksreis geweest. Dat we er ook met z’n tweeën zijn geweest, is heel bijzonder. Als het mogelijk is, klimmen we in het buitenland altijd naar de top van de hoogste berg. Dat geeft zo’n machtig gevoel.
Ook de mogelijkheid om zelfstandig te worden en zijn, vind ik vrijheid. Ik heb mezelf echt ontwikkeld op het moment dat ik zelfstandig ging wonen. Ik dacht: als ik voor mezelf kan zorgen, kan ik dat ook voor een ander”.

Leuke dingen doen

“Doen wat je leuk vindt bezorgd ook een gevoel van vrijheid. Ik kan onwijs genieten van een wellness moment voor mezelf, ontspannen met een podcast op. Maar ook van lekker eten, kletsen met anderen en series kijken. Liefst met ons hondje naast me op de bank. Ik ben echt een fan van Friends – ik denk dat ik alle seizoenen wel 10 keer heb gekeken.Ok, dat is misschien wat overdreven, maar wel talloze keren. Ik word ook altijd getagd door vrienden in berichten over Friends op social media. Net zoals berichten over de Backstreet Boys, die vind ik nog steeds te gek. Oh, en thee drinken en chocola eten, daar houd ik ook heel erg van”.

Epilepsie

Suzanne vertelt dat ze vanaf haar 12e epileptische aanvallen heeft. “Vroeger vond ik dat best eng. Ik mag bijvoorbeeld ook niet autorijden, het risico dat er iets gebeurt is te groot. Inmiddels probeer ik me niet meer zo te belemmeren. Je mindset is zó belangrijk. Mensen vragen wel eens ‘zou je wel gaan zwemmen?’ of ‘is het wel verstandig om in bad te gaan?’. Ik begrijp de bezorgdheid, maar ik zorg er gewoon voor dat mensen in de omgeving er van weten. Vanuit mezelf weet ik nu wat ik wel en niet kan en leg niet teveel de focus op wat niet kan.
15 Jaar geleden durfde ik de deur niet meer uit, ik had ook depressieve klachten. Doordat ik ouder ben geworden heb ik een andere mindset ontwikkeld, waardoor ik niet meer bang ben voor aanvallen. Mijn man is ook om de week een hele week weg voor zijn werk, dus ben ik alleen. Het schiet niet op om dan angstig thuis te gaan zitten. Waar ik voorheen dacht: ‘Wat als…?’, denk ik nu ‘Als het mijn tijd is om te gaan, dan is dat maar zo’. Door levenservaring en bepaalde gebeurtenissen in mijn leven ben ik er zo tegenaan gaan kijken”.

Oordelen

“Toen ik iets naars en verdrietig meemaakte in mijn privéleven, kwam ik er achter dat er in onze maatschappij een taboe rust op dat onderwerp. Ik was echt een voorstander van het delen van mijn ervaring en er open over vertellen. Daar kwam ik later op terug, merkte dat veel mensen een mening of oordeel hebben. En ook dat ik zelf niet altijd zin had om over te praten. Want als je eenmaal heel open bent, denken mensen dat ze alles kunnen vragen. Ik vind het jammer dat ik er nu zelf ook niet meer open over wil praten, puur omdat ik geen zin heb in oordelen. Het zou fijn zijn als we allemaal streven naar een maatschappij waar we eerlijk kunnen zijn over wat we meemaken en elkaar zo kunnen helpen“.

Share This