Patricia praat openhartig over de reden waarom ze is gaan schrijven.

‘Het kind van toen wilde ze de ruimte geven. Ruimte aan de emoties van het meisje dat ze was, zonder belemmert te worden door de innerlijke stem van haar moeder.’

Op een mistige ochtend rijd ik richting Patricia Wessels, schrijfster van het boek: ‘De Wensdagen’. Ik word hartelijk ontvangen en krijg een perfect kopje koffie geserveerd. In het boek ‘De wensdagen’ volg je Patricia gedurende zeven jaren vanuit haar jeugd. Een boek geschreven omdat het eindelijk tijd was voor Patricia zelf.

Het schrijven heeft ervoor gezorgd dat zaken geordend werden, een plek kregen. Tijdens het schrijven van de dialogen in het boek hoorde ze de stemmen vanuit haar jeugd, alsof ze letterlijk tegen haar spraken. Het bood de mogelijkheid om de herinneringen te herbeleven, er was ruimte om toch nog te zeggen wat het kind toentertijd niet deed. Al luisterend naar Patricia’s verhalen aan haar keukentafel, raak ik onder de indruk van haar verhaal, het verhaal van ‘De wensdagen’. Het verhaal van een meisje dat te midden van het leven in de zeventigere jaren, in de Jordaan, zichzelf staande moest houden. Een meisje dat opgroeide bij een moeder die het maar niet kon verwerken dat haar man, de vader van dat meisje, van haar was gescheiden en naar Indonesië vertrokken was. Dat verhaal is onderdeel van het levensverhaal van Patricia. Het heeft haar mede gevormd en gemaakt tot wie ze vandaag de dag is. Zoals ze zegt is het de kunst je eigen verhaal te herkennen zonder het je te laten overweldigen en zonder verwijt. De vrouw die voor mij staat is dan ook een overlever, een vechter die volop in het leven staat.

 

Zelf omschrijft ze zich als een avontuurlijke vrouw die nieuwsgierig is naar de drijfveren van mensen. Gezond nieuwsgierig, niet belust op roddels maar zoekend naar de reden hoe mensen geworden zijn wie ze zijn. Die nieuwsgierigheid heeft haar geholpen in haar werk als journaliste. En helpt haar vandaag de dag in het schrijven van haar tweede boek. In het boek ‘Acht Levens’ geeft ze ruimte aan het leven van haar vader en aan de levens van haar broers en zussen. Broers en zussen die bijna allen een andere moeder hebben en daardoor ook allen een totaal andere jeugd hebben gehad met eigen unieke herinneringen. Ze heeft haar eerste interview inmiddels afgerond met haar broer uit Spanje. Een nieuwe ervaring: in de rol van journaliste tegenover je eigen broer is toch anders dan wanneer je een vreemde interviewt. De balans zoeken tussen voor je verhaal gaan en de ander zijn grenzen respecteren is een uitdaging met nu een geheel nieuwe dimensie.

Patricia wil anderen ook inspireren zelf te gaan schrijven. Het proces van autobiografisch schrijven helpt om op zoek te gaan naar de rode draden in je leven. Het is een proces waarin je dichter bij jezelf kan komen. Waarin je voor jezelf kan gaan staan. Het creëert ruimte om te zijn. Het kan je helpen om los te laten, te stoppen jezelf te vergelijken en om nu eindelijk je authentieke zelf te laten zien. Ook jij kan je herinneringen herbeleven en ruimte geven aan het kind dat je toen was.’

De passie om anderen aan het schrijven te krijgen is voelbaar wanneer Patricia deelt wat het schrijven je kan brengen.

Voor het tekenen van het contract voor haar tweede boek lag er het idee om een cursus autobiografisch schrijven op te zetten. Nu heeft ze minder tijd vanwege het schrijven van haar nieuwe boek en de twee dagen in de week dat ze in een natuurwinkel werkt. Maar, zo verzekert ze mij, indien er een groepje ontstaat, dan ga ik beginnen.

Mochten er geïnteresseerden in de regio zijn, schroom dan niet om dat kenbaar te maken door bijvoorbeeld een bericht te sturen naar Womanlink. Want wie weet zit je dan binnenkort te schrijven, aan jouw eigen verhaal, onder leiding van deze inspirerende schrijfster.

Geschreven voor WomanLink
Auteur: Priscilla de Vries

 

 

Share This